فطرت گرایی توحیدی در برنامه درسی حوزه های تربیت ویادگیری

نشست"برنامه ریزی درسی با نگاه فطرت گرایی توحیدی" توسط حوزه تربیت و یادگیری کار و فناوری برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی، دکتر حمیدیزدانی سرپرست حوزه تربیت و یادگیری کاروفناوری در جلسه روز شنبه 10 خردادماه اظهارداشت: این نشست پیرو جلسه پنجشنبه با موضوع برنامه ریزی درسی با نگاه فطرت گرایی توحیدی برگزار می شود که از خانم دکتر حاج حاتم استاد حوزه و دانشگاه دعوت کردیم تا در مورد معنای فطرت مطالبی ارایه دهند تا ان شاالله در آینده برای نوشتن اهداف و شایستگی های برنامه مورد استفاده قرار داده شود.

در ادامه برنامه خانم دکتر حاج حاتم مقدمه ای در خصوص مولفه های متمایز کننده برنامه درسی با رویکرد فطرت گرایی توحیدی از سایر برنامه های درسی گفت: برای تبیین این امر باید بازگشت تاریخی به نظریات علوم انسانی از دوره رنسانس و اعتماد جدی بشر به دانش و قدرت خودش و اهداف متفاوت از علم داشته باشیم. به تعبیر ابن سینا بشر در گذشته فقط به دنبال شناخت طبیعت و هدف از علم کشف واقعیت ها بود؛ هرچند در حین این شناخت بشر دریافت که این طبیعت چقدر با نیازهای او انطباق دارد و همزمان می تواند از طبیعت استفاده کند. ولی هرچه جلوتر می رود این هدف زاویه پیدا کرده و به سوی نگاه سود انگارانه و منفعت طلبانه پیش می رود که تا به امروز این نگاه در دنیای غرب وجود دارد.

تجزیه ها و تفکیک ها ازمهمترین پیامدهای جدی این نگاه هستند ازجمله:

1- منفک شدن علوم از یکدیگر (جدا کردن علوم مانند خانه های یک جدول که گرچه به صورت منظم کنار هم قرار دارند ولی از هم جدا و بی ارتباط هستند. امروزه برای رفع این اشتباه علوم میان رشته ای را مطرح کرده اند)

2- تفکیک عالم بیرون از عالم درون (ارتباط عالم بالا با عالم طبیعت قطع شده است هرچند امروزه دیده می شود که غربیها بازگشت به سوی خدا پیدا کرده اند ولی این بازگشت به خدایی که فطرت بشر به آن گرایش دارد، نیست)

3- تفکیک عالم مادی از عالم غیر مادی (انسان مدیر این جهان است)

درتفکر اومانیستی انسان محور عالم است. آن جور که می خواهد عالم را می بیند و آن جور که می خواهد از آن استفاده می کند. در این دیدگاه انسان گرایی جایگزین خداگرایی شده و انسان مبدا و منشا همه علوم است. این علوم در تمام زندگی انسان از جمله برنامه های تعلیم و تربیت سریان پیدا می کند.

از نظر شهید مطهری ما یک خود دانی داریم و یک خود عالی:

1- خود دانی (هر چیزی چون وابسته به" من" است، ارزش دارد)

2- خود عالی (هر چیزی را به ماورای خودش نسبت می دهد )

در صورتی که همه چیز چون منتسب به خداست، ارزش دارند. هر چیزی به همان اندازه که متصل به خداست ارزش دارد.

- بشر امروز در دنیای معاصر عینک سود طلبی و منفعت طلبی زده است یعنی انسان را بزرگ می بیند. (انسان گرایی)

یک قضیه مشهور در منطق است که می­گوید از برادرت در دادگاه دفاع کن حتی اگر حق با او نباشد.

- نگاه دیگر نگاهی است که می­گوید هیچ چیز ارزش ندارد (پوچ گرایی)

- نگاه دیگر صبغه و رنگ توحیدی دارد. یعنی این انسان هم خدا را می­شناسد و هم گرایش به این خدا دارد. شناخت از درون نسبت به خدا و گرایش از درون نسبت به خدا دارد. (فطرت گرایی توحیدی)

برنامه با رویکرد فطرت گرایی توحیدی چه تمایزی با برنامه های غربی دارد؟

برنامه با رویکرد فطرت گرایی توحیدی منطبق با هدایت انبیا الهی است درحالی که در دنیای غرب اتصال دو طبقه از بین رفته است.

به گفته علامه طباطبایی اگر بچه پدر و مادر و فضای تربیتی خوب و مناسب داشته باشد فطرت او را به سمت خدا می برد. یعنی همه مشکلات تربیتی با انحراف از فطرت توحیدی بوجود آمده اند. در دوره رنسانس بعد از عصر ایمان که حدود 1000 سال طول کشید گفتند دین انسان را فریب داد.

جوانان ما فلسفه غرب را به فلسفه اسلامی ترجیح می دهند چون تنوع دارد و جذاب تر است. ولی فلسفه اسلامی همگی یک چیز می گویند که همان فطرت است.

فطرت یعنی عالم را سراسر یکپارچه و با هدف و مقصد واحد دیدن.

انسان باید از بستر طبیعت به تکامل برسد.

فطرت آموزش پذیر نیست. فطرت نوع خاصی از خلقت است که باید پرورش داده شود. ممکن است فطرت خاموش شود ولی هرگز نابود نمی شود. زیرا فطرت جزیی از هستی ماست.

نظر دهید

Image CAPTCHA